Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Marionetki - interpretacja

Geneza utworuWiersz „Marionetki” znalazł się w zbiorze „Vade-mecum” wydanym dopiero po śmierci Cypriana Kamila Norwida w 1947 roku. Jest to
Interpretacja utworuNorwid w wierszu „Marionetki” przedstawia świat jako teatr, sięga więc po znany Szekspirowski topos teatru mundi. Tytułowe „marionetki” to zatem ludzie  pełniący funkcje aktorów na scenie, którym wyznaczono określone życiowe role. Wydaje się jednak, że kondycja samego podmiotu lirycznego jest nieco inna. Nieustannie zadaje on bowiem pytanie, „jak się nie nudzić” w owym teatrze świata.

Osoba mówiąca w wierszu nie jest zatem aktorem, ale widzem, a być może kimś, kto reżyseruje przedstawienie. Jej status przypomina   samego Boga. Wskazuje na to szczególna perspektywa widzenia – oglądanie ziemi raz z góry – wtedy jest ona poruszającym się globem, a sam podmiot znajduje się poza czasem. Innym razem owa boska perspektywa zostaje zamieniona na typowo ludzką – ziemia jest nieruchoma.

Wydaje się zatem, że podmiot liryczny jest poetą, który, niczym Bóg, ma moc powoływania do życia nowych światów i obserwowania gry swoich aktorów. Wniosek ten potwierdza fakt, że w tekście przytacza się rozmowę bohatera lirycznego z salonową damą, w której pyta on, „czy pisać prozę, czy
Analiza utworuWiersz składa się z sześciu czterowersowych strof o nieregularnej budowie. Tok utworu rozbijają przerzutnie i inwersje. Tekst jest niejednolity pod względem formy – poeta wplata w utwór elementy dialogu z kobietą.

W wierszu pojawiają się charakterystyczne dla Norwida środki poetyckie. Mamy tu zatem do czynienia z nagromadzeniem znaczących znaków diakrytycznych: pauz i wielokropków sugerujących niedopowiedzenie. Ponadto pojawiają się liczne pytania retoryczne, a także wykrzyknienie, które pełnią funkcję ekspresywną.

Naczelną